MusicMash

All About Music

Παράξενα πράγματα..

Τι ωραίο συναίσθημα να γνωρίζεις τους ήρωες σου ή τους αγαπημένους σου καλλιτέχνες. Είναι πολύ ωραίο να ανακαλύπτεις πως είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι και να μην απογοητεύεσαι από αυτούς. Είναι πολύ ωραία η αίσθηση να βλέπεις πως δεν έχουν καβαλήσει το καλάμι και πως είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι. Πόσο μάλλον όταν έχεις τη δυνατότητα να συζητάς μαζί τους και να μοιράζεσαι διάφορες απόψεις και σκέψεις. Η χαρά του ακροατή. Ακόμα, είναι πολύ ωραίο το συναίσθημα του να κανείς κάποιον να γελάσει, είτε είναι μωρό, είτε είναι ογδόντα χρονών, πόσο μάλλον όταν ο άλλος το έχει ανάγκη. Είναι πολύ ωραία η αίσθηση του να σου λένε ψέματα ενώ ξέρεις την αλήθεια. Ή να βλέπεις κάτι παιδάκια που σε ευκαιρία δοθείσα και μόλις δουν λίγο φως νομίζουν πως έχουν πιάσει τον Πάπα από τα αρχίδια. Να νομίζουν πως είσαι χαμένος ενώ στην ουσία γελάς εσύ μαζί τους. Να βλέπεις άτομα που αυτοαποκαλούνται κωμικοί, μουσικοί, ηθοποιοί, ροκάδες, μεταλάδες, χιπχοπάδες, έντεχνοι, λαϊκοί, ανάλογα με την περίσταση ή τις συνθήκες που τους βολεύει και τους συμφέρει, να ξεπουλάνε τη μάνα τους, να ρεζιλεύονται σε ριάλιτι σόου και να καταλήγουν σε αφίσα σκυλάδικου μόνο και μόνο για το φαίνεσθαι. Να βλέπεις άτομα που το μόνο που έχουν μάθει και ξέρουν να κάνουν καλά είναι να τρώνε το βιός των γονιών τους και στην πρώτη στραβή να χάνουν τη μπάλα. Να είσαι στη δουλειά, να στάζεις από τον ιδρώτα και να έρχεται η γυναίκα του εργοδότη σου με το μουροχαυλέ βλέμμα, να σου λέει με το γνωστό μονόχνωτο, άγαρμπο, άχαρο, κρυόκωλο χιούμορ φτασμένης κόρης πλούσιου μπαμπά και συζύγου με Πόρσε πληρωμένη από απλήρωτο προσωπικό, “υπέγοχη μέγα για κομμωτήγιο σήμεγα”. Να βλέπεις το ίδιο στάτους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανά 5 λεπτά. Να βλέπεις φωτογραφικά άλμπουμ με τίτλο trelaaaa, kalokairaki, me tic filec m gt etci, γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Να είσαι σε αγώνα με 35.000 καυλωμένους οπαδούς και συ να είσαι αδιάφορος. Να νομίζεις ότι ανήκεις σε ένα κοινό 300 ατόμων εναλλακτικής μουσικής σκηνής, ενώ στην πορεία να βλέπεις πως κάτι τέτοιο δεν υφίσταται. Να βλέπεις τους περισσότερους να πασχίζουν να κρύψουν τη μιζέρια που βγάζουν ενώ εσύ κρατάς ακόμα το παιδί μέσα σου. Να σου λένε για την κατάσταση της χώρας, τα κυβερνητικά μέτρα και τα χαράτσια, ενώ στο επόμενο τέταρτο της ώρας να ψωνίζουν δερμάτινο σακάκι Τουρκίας της τάξεως των 450 ευρώ. Να σου λένε χαχανίζοντας 30αρηδες που προβάλλονται ως η “ψυχή της παρέας”, αστειάκια του τύπου πολύχρωμος και εντοιχισμένος, που πλέον δεν γελάνε ούτε τα 15χρονα κοριτσάκια με αυτό, κι εσύ να θέλεις να τους φτύσεις στη μούρη. Να σε κρίνουν από ένα προφίλ εικονικής πραγματικότητας του διαδικτύου με τον ίδιο τρόπο που συνηθίζουν να κρίνουν από τη εξωτερική εμφάνιση.

Μα τι ωραίος κόσμος (what a wonderful world)!

Κείμενο: Mike Magafas

Show More