Thursday, August 16, 2018
MusicMash

BLACK PONY FEST Vol I || An Club || 18.05.2018 *LIVE REVIEW*

Elena Apostolaki May 23, 2018

Την Παρασκευή που μας πέρασε είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε το πρώτο BLACK PONY FEST στο An Club.  Η σύμπραξη της ομάδας του Mono Metal Open-Air Festival με τα Def Factory Studios στο πρώτο της αυτό εγχείρημα κατέφερε να παρουσιάσει ένα εξαιρετικό φεστιβάλ, με προσεγμένη οργάνωση (και με το πρόγραμμα να τηρείται σχεδόν κατά γράμμα!), συγκεντρώνοντας στη σκηνή του An Club μερικές από τις πιο δυνατές μπάντες της εγχώριας underground σκηνής. Furor, Sober On Tuxedos, Devil Made Me Do It, Beyond Perception, Hypnotic Nausea και RNR Freakshow έδωσαν δυναμικό παρόν παρουσιάζοντας η καθεμία κομμάτια από πρόσφατες και παλαιότερες δουλείες τους.

Την αρχή έκαναν οι RnR FREAKSHOW, οι οποίοι έδωσαν τον παλμό με heavy rock ήχους και δεν πτοήθηκαν καθόλου από τη μικρή σχετικά παρουσία του κοινού εκείνη την ώρα. Να σημειωθεί ότι η μπάντα βγήκε στη σκηνή, κανονικά στην ώρα της, όπως προέβλεπε το χρονοδιάγραμμα του φεστιβάλ. Η διασκευή τους στο “So What?” των Motörhead ζέστανε αρκετά τον κόσμο από κάτω και προμήνυε το πώς θα κυλήσει η βραδιά!

Δεύτεροι ανέβηκαν στη σκηνή οι Hypnotic Nausea και ο χώρος του An Club πλημμύρισε με ένα ιδιαίτερο μείγμα instrumental rock ήχου, που φαίνεται να ξεπερνάει το στενό πλάσιο του heavy rock, μιας και ενσωματώνει ακόμα και post και ambient στοιχεία. Μελωδία και ενδιαφέρουσες συνθέσεις με τα φωνητικά να ακούγονται μόνο στο τέλος του σετ. Δυνατή και πολύ ικανοποιητική εμφάνιση για τους Hypnotic Nausea και παρά το μεγάλο instrumental μέρος της εμφάνισής τους, η ένταση και ο δυναμισμός δεν έπεσε ούτε στο ελάχιστο. Το τριμελές γκρουπ ξεκίνησε από το Αγρίνιο και ο πρώτος τους δίσκος κυκλοφόρησε το 2015 με τίτλο “Hypnosis”. Αυτόν τον καιρό η μπάντα βρίσκεται στο στούντιο ηχογραφώντας την επόμενή της δουλειά.

 

Στη συνέχεια, ήρθαν οι Beyond Perception, οι οποίοι ανέβασαν για τα καλά τις ταχύτητες. Ογκώδη riff με ωραία κοψίματα, φωνητικά με σκληρή και “βρώμικη” χροιά -που θύμιζαν Anslemo σε μερικά σημεία-, ενώ τα sludge στοιχεία είχαν αισθητή θέση στη σύνθεση. Γεμάτο σχήμα χωρίς αδύναμα σημεία με φουλ ενέργεια και ένταση και με το κοινό να ανταποκρίνεται πλέον στα καλέσματα του τραγουδιστή για χτύπημα σβέρκων και γενικότερο κοπάνημα.

Τη σκυτάλη πήραν, έπειτα, οι Devil Made Me Do It με το επόμενο μισάωρο να επικεντρώνεται εξ ολοκλήρου στον alternative metal ήχο. Δυνατά ντραμς, ενδιαφέροντα riff και άψογα/πεντακάθαρα/άρτια φωνητικά. Στη διασκευή του γνωστού “I Stand Alone” των Godsmack, το κοινό έδειξε εμφανώς τον ενθουσιασμό του τραγουδωντάς μαζί με την μπάντα. Πολλά υποσχόμενη μπάντα με δυνατότητες εξέλιξης, η οποία, πιστεύω, θα μας απασχολήσει περισσότερο στο μέλλον. Να σημειωθεί ότι το πρώτο άλμπουμ  της μπάντας με τίτλο “Her Majesty’s Pleasure” αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2018.

Χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις, στη θέση του Πέτρου των Devil Made Me Do It  ανεβαίνει η Εύη και το πρώτο guest της βραδιάς ήρθε με τους Unsin. Μετά από ένα αρκετό μεγάλο διάστημα απουσίας, οι Unsin χωρίς να έχουν πτοηθεί καθόλου μας παρουσίασαν ένα πολύ σύντομο σετ, με το κομμάτι “I Ain’t Sorry” να ξεχωρίζει και να αφήνει αρκετά καλές εντυπώσεις.

 

Και κάπως έτσι, έφτασε και η ώρα των Sober On Tuxedos. Συγκροτημένοι, δυναμικοί και με φουλ ενέργεια. Τρομερός ντράμερ και με μπάσο και κιθάρα να σπέρνουν heavy rock χαμό! Stoner στοιχεία με μελωδίες που θα μπορούσαν να μπουν άνετα στο soundtrack του Sons of Anarchy.  Για τον Στέλιο Μαγαλιό έχω να πω μόνο ότι ισχύει 100% το “you own the stage”! Ο ενθουσιασμός και το χειροκρότημα έγιναν πιο αισθητά, βέβαια, στο “Outcome”, ενώ το κλείσιμο με το “Before I Forget” των Slipknot ήταν που άναψε τα αίματα για τα καλά.

Μετά την ολοκλήρωση του σετ από τους το μικρόφωνο παίρνει ο Αντώνης Βλάχος, οποίος μετά τις ευχαριστίες και το σύντομο λόγο, έκανε το χαμό με Rage Against The Machine με τη συνοδεία του Στέλιου Μαγαλιού.

Τέλος, ανέβηκαν στη σκηνή οι Furor, οι οποίοι έσπειραν τον πανικό από το πρώτο κιόλας κομμάτι. Και κάπως έτσι ξαναβλέπουμε τον Νίκωνα στα ντραμς (ξεκάθαρα τριπλοθεσίτης!). Απίστευτη ενέργεια, ένταση, φωνητικά που σπάνε κόκκαλα και με τον τραγουδιστή να παρακκινεί δυναμικά το κοινό. Ο κόσμος πλέον είχε μπει φουλ στο νόημα και κουνούσε ρυθμικά το κεφάλι σε όλα τα κομμάτια. Η απόδοση και η ερμηνεία των κομματιών σε πολλά σημεία ξεπερνούσε την αντίστοιχη της ηχογραφημένης εκδοχής. Εύγε! Μία από τις πιο δυναμικές λάιβ εμφανίσεις που έχω δει σε εγχώριες μπάντες.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι το BLACK PONY FEST πέτυχε το στόχο του  “να γεφυρώσει τις εγχώριες μπάντες και να προωθήσει τη μουσική” με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Το BLACK PONY FEST απέδειξε ότι είναι ένα πολλά υποσχόμενο φεστιβάλ!

Ευχόμαστε, λοιπόν, τα καλύτερα και φυσικά BLACK PONY FEST Vol. 2!

** Ευχαριστούμε πολύ τη Melissa Razafintrakoto που κάλυψε φωτογραφικά το φεστιβάλ! **

Like this Article? Share it!

About The Author